Hayata dair hayaller kurmaya, planlar yapıp heyecan duymaya başladığımda 18 yaşındaydım..Hayaller bulaşıcıdır derler; yaşdaşlarımla buluştum ortak hayallerde, çoğu zaman aynı planları yaptık yarınlara ilişkin, iç kıpırtılarımız farklı değildi..Birbirimize bulaştırdığımız hayaller öyle heyecan vericiydi ki, plan yaparken hatalar da yaptık.2000'de 32 olacaktım ve yeni bir bin yılın başlangıcında beklentilerimi karşılayacak düzleme oturmaya başlayacaktım hesapta..Kovaladım hayallerimi, planlarım bir tuttu, bir tutmadı papatya falı misali..Hayalleri gerçeğe çevirmeyi hep son dakikada kaybettim.
Hayattan hep birşeyler beklersiniz ve bunun sonu bir türlü gelmez..Koşa koşa 42'ye geldim. İyi haber hala 18 hissediyorum. Yeniden başlıyorum; vazgeçmeyeceğim, üşenmeyeceğim, ertelemeyeceğim...
işte o yüzden 1832..
18'in heyecanını, 32'nin hayalkırıklığını unutmadan biriktirdiğim tecrübeleri sermaye ederek yola çıkıyorum yeniden..
